Archiwa kategorii: Stomatolog

Tymczasowa odbudowa protetyczna

Jakość uzupełnienia tymczasowego ma ogromne znaczenie dla efektu końcowego. Tymczasowa odbudowa, korona lub most muszą być doskonałym odwzorowaniem ostatecznej odbudowy, a różnią się jedynie materiałem, z którego są wykonane. Jeżeli nie osiągnie się tego celu, często dochodzi do niepowodzenia w postaci uszkodzenia tkanek przyzębia, podrażnienia miazgi, zmian w zgryzie i nie zadowolenia pacjenta.

Tymczasowa odbudowa protetycznaPodstawy
Uzupełnienie tymczasowe ma spełniać następujące zadania:
1. Ochrona miazgi oraz stabilizacja opracowywanych zębów filarowych w czasie, gdy odlewane są ostateczne odbudowy. Odpowiednia grubość żywicy akrylowej i dobre przyleganie na brzegach zapewnia ją ochronę przed uszkodzeniami spowodowanymi przez wysoką temperaturę, a także przed wnikaniem bakterii i śliny do kanalików zębiny.

 

2. Ochrona opracowanego zęba i równoległości filarów. Gdy tymczasowe uzupełnienie ma być podobne do ostatecznej odlanej odbudowy, osoba wykonująca je ma bezpośrednio możliwość ocenienia (i poprawienia, jeśli to konieczne) opracowania zęba pod kątem prawidłowości istniejących podcieni, niewystarczające go ze szlifowania oraz dróg wprowadzania protezy.
3. Natychmiastowe uzupełnienie brakujących lub usuniętych zębów. Tymczasowa odbudowa protetyczna zapewnia natychmiastowe uzupełnienie bezzębnych przestrzeni. Pomaga to w stabilizacji i zapobiega przemieszczaniu się filarów.
4. Polepszenie wyglądu estetycznego w uzębieniu z brakami i ubytkami. Tymczasowa odbudowa zapewnia pokrycie estetycznymi koronami z żywicy nie prawidłowo ustawionych, skorodowanych, przebarwionych, źle wykonanych i złamanych filarów.
5. Zdrowe środowisko tkanek przyzębia. Stłoczone i źle ustawione filary, nawiasy istniejących wypełnień i obszary nadżerek lub starcia są zastępowane przez prawidłowo ukształtowane korony z żywicy zapewniające prawidłowy stan tkanek przyzębia.
6. Możliwość oceny i poprawienia codziennych zabiegów higienicznych wykonywanych przez pacjenta dbającego o tymczasowe uzupełnienie jako wstępnego warunku wykonania odbudowy stałej. Pacjenci często nie starannie i nieumiejętnie wykonują codzienne zabiegi konieczne do utrzymywania higieny protezy stałej. W tym przypadku można wziąć pod uwagę założenie ruchomej protezy.
7. Ułatwienie leczenia tkanek przyzębia przez zapewnienie dostępu i pełną widoczność miejsc zabiegu. Usunięcie odbudowy tymczasowej zapewnia lekarzowi niczym nie zasłonięte pole operacyjne, w którym może przeprowadzać zabieg i korekcji tkanek miękkich i twardych.
8. Stabilizacja ruchomych zębów w czasie i poleczeniu przyzębia. Połączenie dwóch lub większej liczby zębów szyną zwiększa odporność na działające siły i zapewnia efekt stabilizacji oraz zmianę kierunków działających wektorów sił nacisku. Jest to ważne, gdy włókna więzadeł ozębnej są w trakcie ponownego łączenia się z cementem po leczeniu periodontologicznym zęba filarowego. Do zęba unieruchomione go dzięki szynowaniu mogą dołączyć się włókna ozębnej, podczas gdy ruchomy ząb filarowy ma małe szanse na ponowne połączenie się z więzadłami ozębnej.
9. Ułatwienie rozwoju i ocena okluzji. Dzięki dodawaniu lub usuwaniu żywicy akrylowej z powierzchni zgryzowej i konturów uzupełnienia tymczasowego można ocenić wiele schematów okluzji i zebrać dane dotyczące wykonywanych ruchów.
10. Ocena wymiaru pionowego, wymowy, przestrzeni powietrznej jamy ustnej i estetyki wyglądu. Informacje zebrane dzięki zmianom i wykończeniu szyn tymczasowych mogą być później użyte do wykonania odlanych szyn.
11. Pomoc w ustaleniu rokowania w przypadku zębów budzących wątpliwości. W fazie leczenia z zastosowaniem uzupełnienia tymczasowego można ustalić zmiany we wzorcach ruchomości, ocenić wgojenie się przeszczepów kostnych, ponowne pojawienie się blaszki zbitej, grubość więzadła przyzębia, powodzenie hemisekcji, powodzenie zabiegów wycięcia połowy zęba wielokorzeniowego, zmniejszenie głębokości kieszeni przyzębnych, z łagodzenie objawów chorób przyzębia. Pomoże to lekarzowi w podjęciu decyzji dotyczących zachowania „wątpliwego” zęba filarowego.

Źródło: Stomatologia Estetyczna, Czelej, Lublin 1998

Stopy metali szlachetnych w ortodoncji

W pierwszej połowie XX w. stopy metali szlachetnych w ortodoncji, używane były rutynowo, głównie dlatego, że żaden inny znany stop nie tolerował warunków panujących wewnątrz jamy ustnej.

Stopy metali szlachetnych w ortodoncjiCzyste złoto jest zbyt miękkie do większości zastosowań dentystycznych, ale jego stopy (często zawierające platynę, pallad i miedź) mogły znaleźć zastosowanie w ortodoncji. Wprowadzenie stali nierdzewnej i wzrost cen złota sprawiły, że stopy złota stały się zbyt kosztowne. Tylko aparat Crozata jest wciąż okazjonalnie wykonywany ze złota, według oryginalnego projektu z początku XX w.

 

Stal nierdzewna i stopy chromo-kobaltowe Stal nierdzewna oraz stopy chromokobaltowe (Elgiloy; Rocky Mountain Co.) mające podobne właściwości zastąpiły metale szlachetne w ortodoncji z powodu znacznie lepszej wytrzymałości i zdolności sprężynowania przy odpowiedniej odporności na korozję. Odporność stali nierdzewnej na korozję wynika ze stosunkowo wysokiej zawartości chromu. Typowy skład stopu do zastosowania ortodontycznego zawiera 18% chromu i 8 % niklu (zatem materiał ten często
określa się jako „stal nierdzewna 18-8”). Właściwości takich stalowych drutów można kontrolować w dość szerokim zakresie przez plastyczną obróbkę na zimno i wyżarzanie metalu podczas procesu produkcji. Stal jest zmiękczana przez wyżarzanie metalu i utwardzana przez obróbkę plastyczną na zimno. W pełni wyżarzone
druty ze stali nierdzewnej są miękkie i dobrze formowalne.

Stopy metali szlachetnych w ortodoncji. Ligatury stalowe używane do wiązania łuków ortodontycznych do zamków wykonywane są właśnie z takiego bardzo miękkiego drutu (dead soft wire). Stalowe łuki oferowane są w formie częściowo wyżarzonych drutów, w których umowna granica plastyczności jest podwyższona kosztem podatności na formowanie. Stalowe łuki z najbardziej imponującą granicą odkształcenia plastycznego (o „super” jakości) są bardzo kruche i łamią się przy dogięciu pod ostrym kątem. „Klasyczny” stalowy drut ortodontyczny może być doginany do prawie każdego pożądanego kształtu bez ryzyka złamania.

Jeśli nie są konieczne mocne dogięcia, używa się łuków superelastycznych, ale trudno przedstawić lepsze kliniczne wyniki, które usprawiedliwiałyby zarówno ich koszty, jak i ograniczoną podatność na formowanie. Zaletą stopów chromo-kobaltowych Elgiloy jest możliwość zakupu ich w miększym, a zatem bardziej nadającym się do formowania stanie. Można je więc utwardzać przez obróbkę cieplną po uformowaniu. Obróbka cieplna zwiększa znacząco siłę. Po obróbce cieplnej najbardziej miękki Elgiloy uzyskuje właściwości porównywalne z klasyczną stalą nierdzewną, podczas gdy wyjściowo twardsze stopy metali szlachetnych w ortodoncji uzyskują właściwości „super” stali.

Źródło: Protetyka stomatologiczna

Stop ceramiczno-metalowy

Stop ceramiczno-metalowy musi być wystarczająco gruby, aby nie ulegał odkształceniom (to znaczy musi być sztywny). Wynika z tego, że idealny stop ceramiczno-metalowy powinien mieć wysoki moduł sprężystości.

Stop ceramiczno-metalowyJednakże, chociaż moduły sprężystości stopów stomatologicznych różnią się znacznie, praktyczne zalety używania sztywniejszych materiałów są minimalne, ponieważ nawet bardziej podatne na zginanie stopy ceramiczno-metalowe mogą być zredukowane do minimalnej grubości odlewu 0,5 mm i nadal są do zaakceptowania z klinicznego punktu widzenia. Stop ceramiczno-metalowy nie powinien topić się podczas wypalania porcelany, ani też wykazywać odkształcania w wyższych temperaturach. Gdy stop ceramiczno-metalowy jest ogrzewany podczas wypalania porcelany, jego moduł sprężystości musi być wystarczająco wysoki (materiał musi być sztywny), aby metal nie był podatny na deformację. Jednakże, wraz z chłodzeniem odbudowy, stop powinien być w stanie w pewnym stopniu deformować się, aby zmniejszać naciski wywierane przez minimalne kurczenie się porcelany.

Jeżeli moduł sprężystości stopu jest zbyt duży, stop nie będzie zmniejszać naprężeń. W ten sposób naprężenia dotyczyć będą tylko porcelany i mogą prowadzić do jej pęknięcia. „Wypełzanie” (amer. creep) to naprężenie zależne od czasu, które powstaje w wyniku działania sił, a jego rezultatem jest odkształcenie materiału lub jego wypływanie. Do „wypełzania” dochodzi w materiale, który deformuje się nawet wtedy, gdy działające na niego siły pozostają takie same. Występuje w metalach przy temperaturach bliskich punktowi topnienia. Można je kontrolować przez unikanie wyjątkowo długich cykli wypalania. „Wypełzanie” to wypływ, który zachodzi w podwyższonych temperaturach. Dla stopów złota „wypełzanie” przy wysokiej temperaturze zachodzi przy około 3200°C. Można je zmniejszyć poprzez zmianę składu stopu w taki sposób, aby zjawisko wzmożonej dyspersji występowało w wysokiej temperaturze. Tak jak w przypadku wszystkich materiałów do wewnątrzustnych uzupełnień, stop ceramiczno-metalowy powinien być odporny na matowienie i korozję w jamie ustnej.

Źródło: Stomatologia estetyczna

Utrata wysokości tkanki kostnej wyrostka zębodołowego

W serii badań na psach, utrata wysokości tkanki kostnej wyrostka zębodołowego wokół szczytów dwuczęściowych implantów stomatologicznych po przyłączeniu do nich łączników oraz przedstawili przebudowę tkanki kostnej do poziomu 2,0 mm dowierzchołkowo w stosunku do IAJ.

Utrata wysokości tkanki kostnej wyrostka zębodołowegoAutorzy donieśli, że po odsłonięciu implantu oraz przyłączeniu łącznika odległość pomiędzy IAJ i wynikająca z tego faktu pozycja przebudowanej tkanki kostnej wzdłuż powierzchni implantu pozostaje względnie stała, niezależnie od pierwotnej pionowej pozycji IAJ w stosunku do pierwotnego poziomu kości wyrostka zębodołowego. Hermann, Todescan oraz Piatelli wykazali, że kiedy IAJ jest umiejscowione głębiej w kości, wzrasta wynikająca z tego utrata wysokości tkanki kostnej wyrostka zębodołowego; jednakże nowoutworzona pozycja tkanki kostnej pozostaje około 2,0 mm dowierzchołkowo w stosunku do IAJ.

Na szczególny uwagę zasługuje fakt, iż Hermann wykazali, że tworzenie około 2,0 mm odległości pomiędzy IAJ i nowoutworzoną lokalizacją tkanki kostnej wyrostka pozostaje niezmienne nawet wówczas, kiedy powierzchnia implantu została poddana obróbce piaskowania i wytrawiania w odległości 0,5 mm od IAJ. Berglundh i Lindhe, po zbadaniu wymiaru około implantacyjnej błony śluzowej na psach rasy beagle wywnioskowali, że aby utworzyć barierę śluzówkowy wokół implantu stomatologicznego konieczna jest odpowiednia minimalna szerokość (około 3 mm) około implantacyjnej błony śluzowej oraz, ze resorpcja kości wyrostka zębodołowego ma miejsce w celu utworzenia minimalnego wymiaru przyczepu tkanek miękkich do implantu.

Abrahamsson donieśli, ze po kilkakrotnym usuwaniu i ponownym przyłączaniu łącznika do implantu najbardziej dokoronowa część przyczepu okołoimplantacyjnych tkanek miękkich była zlokalizowana nieznacznie dowierzchołkowo w stosunku do IAJ. Autorzy tłumaczyli to tym, że powtarzalne usuwanie i ponowne przyłączanie łącznika może spowodować ranę tkanek miękkich oraz że obserwowana przez nich utrata wysokości tkanki kostnej wyrostka zębodołowego mogła być konsekwencją próby tkanek miękkich do ustalenia odpowiedniego wymiaru biologicznego przyczepu bariery śluzówkowej do stabilnej powierzchni implantu. Ponadto Berglundh i Lindhe opisali, że kiedy tkanki miękkie otaczające implant są celowo cienkie (o grubości 2 mm, lub mniej) obserwowana jest większa utrata tkanki kostnej wyrostka zębodołowego.

Źródło: Quintessence Periodontologia-lmplanty 1/2006

System implantologiczny Ankylos (przykład cz.2)

1Następnie wprowadzono system implantologiczny Ankylos o 3,5 mm o odpowiedniej długości: w pozycji 15,12,22, 25-11 mm oraz w pozycjach 13 i 23 -14 mm, uzyskując ich dobrą stabilizację. W okolicy 26 wykonano implantację połączoną z boczną i pionową kondensacją kości. Wprowadzono także wszczep o 3,5 mm i długości 9,5 mm. Ze względu na brak jego stabilizacji pierwotnej zdecydowano się na gojenie zamknięte. Podjęto również próbę implantacji w pozycji 16, jednak podczas preparacji doszło do penestracji podniebiennej blaszki kostnej. Wobec tego odroczono przeprowadzenie procedury w okolicy 16.
Kolejnym etapem zabiegu było zainstalowanie łączników kątowych. Zastosowano w pozycjach 15 i 25 – łączniki kątowe SynCone® o nachyleniu 150 względem osi pionowej, a w pozycjach 13,12, 22,23 – łączniki standardowe kątowe 150.
Łączniki ustabilizowano dynamometrem – ranę zaopatrzono szwami typu silk 4-0. Następnie przystąpiono do przygotowania protezy górnej. Po usunięciu części akrylu oraz zabezpieczeniu rany elastycznymi krążkami polimeryzacyjnymi SynCone® wykonano fazę polimeryzacji protezy w ustach pacjenta, jednak bez użycia złotych czapeczek SynCone®. Powierzchnie łączników zaizolowano. Protezę umocowano na łącznikach materiałem TempBond (Kerr), a także wykończono i wypolerowano, skracając obrzeże funkcjonalne.
Całkowity czas trwania zabiegu wyniósł około 3 godzin. Pacjentce zalecono spożywanie tylko miękkich pokarmów przez 14 dni, osłonę antybiotykową z amoksycyliny w ilości 2,0 g na dobę w 2 dawkach podzielonych przez 7 dni oraz miejscowe stosowanie preparatów zawierających chlorheksydynę (Pierre Fabre Oral Care). Gojenie rany przebiegało bez powikłań, nie zaobserwowano krwawienia miejscowego. Pacjentka zgłaszała dolegliwości bólowe o niewielkim nasileniu w pierwszych 2 dobach po zabiegu. Zalecono przeciwbólowo Meloxicam w ilości 15 mg na dobę w dwóch dawkach. Pacjentka nosiła protezę nieprzerwanie przez 7 dni. W 7 dniu po zabiegu usunięto szwy oraz wykonano pantomogram kontrolny. Pacjentka zaakceptowała nową konstrukcję, jako uzupełnienie tymczasowe. Po okresie gojenia zaplanowano wprowadzenie wszczepu w okolicy 16 i wykonanie mostu.

Źródło: implants 2_2010

System implantologiczny Ankylos (przykład cz.1)

Dental implant - implanted in jaw bone. Isolated on whitePacjentka, lat 40, zgłosiła się do poradni celem oceny możliwości leczenia implantologicznego. W wywiadzie ogólnym stwierdzono stan po transplantacji wątroby z kwietnia 2006 r. Przyczyną wykonania tej operacji była niewydolność wątroby spowodowana chorobą Wilsona. Jest to schorzenie uwarunkowane genetycznie, najczęściej przewlekłe, w którym na skutek zaburzonego metabolizmu miedzi dochodzi do jej nadmiernego spichrzania – między innymi w komórkach wątroby. W zleconych badaniach krwi stwierdzono małopłytkowość, natomiast parametry krzepnięcia osoczowego nie wykazały odchyleń od normv. Dodatkowo wykonano badanie funkcji płytek krwi. Zastosowano analizator płytkowy PFA- 100. Testy wykazały prawidłową funkcję płytek. Na podstawie przeprowadzonych analiz oraz konsultacji z lekarzami prowadzącymi, tj. hematologiem i internistą, odstąpiono od zamiaru przetoczenia pacjentce przed zabiegiem koncentratu krwinek płytkowych. Stwierdzono niedostateczną retencję protezy całkowitej górnej, co powodowało krępujące sytuacje w życiu codziennym oraz trudności w mówieniu i spożywaniu pokarmów. Pacjentka miała w żuchwie protezę szkieletową opartą na zębach 34 i 35 oraz 43 i 44.

Konstrukcja ta była akceptowana przez badaną pod względem funkcjonalnym. Na podstawie rtg pantomograficznego, tomografii komputerowej i badania klinicznego zaplanowano wykonanie implantacji szczęki z wykorzystaniem protezy pacjentki. Zastosowano system implantologiczny Ankylos i koncepcję SynCone. Autorzy przedstawili charakterystykę systemu w 3 numerze Implants/2008. Ponadto ustalono z pacjentką docelowe wykonanie uzupełnienia stałego, a proteza całkowita posłużyła jako uzupełnienie tymczasowe szynujące implanty podczas wgajania.

Zaplanowano wprowadzenie implantów w pozycjach 16,15,13,12 oraz 22,23,25,26. Zabieg wykonano w znieczuleniu miejscowym 4% chlorowodorkiem artykainy. Z cięcia na szczycie wyrostka zębodołowego szczęki odpreparowano pełny płat zarówno od strony przedsionkowej, jak i podniebiennej. Płat podniebienny unieruchomiono na czas zabiegu pojedynczym szwem materacowym typu polidioksanon 2-0. Po odwarstwieniu płata stwierdzono niewystarczającą ilość masy kostnej wyrostka w odcinkach bocznych. Wykonano loże dla implantów w pozycjach 15, 13,12 oraz 22,23,25. Przeprowadzono dodatkowo kondensację boczną kości celem zwiększenia stabilizacji pierwotnej wszczepów. Wprawdzie system implantologiczny Ankylos SynCone zaleca możliwie najbardziej równolegle pozycjonowanie wszczepów względem siebie, jednakże warunki kostne u pacjentki nie pozwoliły na optymalne przeprowadzenie tej procedury.

czytaj dalej

Źródło: implants 2_2010

Rekonstrukcja bezzębnej szczęki z zastosowaniem systemu Ankylos

7Rekonstrukcja bezzębnej szczęki z zastosowaniem systemu Ankylos u bezzębnej u 40-letniej kobiety. Warunki anatomiczne pola protetycznego uniemożliwiały komfortowe użytkowanie protezy całkowitej górnej. Wobec tego zastosowano implantację natychmiastową z osadzeniem protezy całkowitej zgodnie z systemem SynCone®.

W pracy wykorzystano doświadczenie jednego ze współautorów i zmodyfikowano umocowanie protezy górnej. Wśród pacjentów poradni implantologicznej znaczący procent stanowią osoby bezzębne, często młode. Oczekują od lekarza rozwiązań komfortowych, zapewniających jak najszybszą i możliwie najbardziej zbliżoną do natury rekonstrukcję uzębienia. Proponowanie ruchomych uzupełnień protetycznych jako rozwiązania docelowego spotyka się coraz częściej z brakiem akceptacji. Z licznych badań, obserwacji własnych i innych autorów wynika, że ostatnio wzrasta zainteresowanie pacjentów bezzębnych uzupełnieniami stałymi. Czasami jednak trudne warunki anatomiczne wymuszają weryfikację planów przedoperacyjnych, bo nie pozwalają na umieszczenie wystarczającej liczby wszczepów w pozycjach optymalnych.
Także struktura kości nie zawsze umożliwia uzyskanie dobrej stabilizacji pierwotnej implantów. Niekiedy zastosowanie uzupełnienia ruchomego jako konstrukcji tymczasowej służącej do szynowania wszczepów w okresie osteointegracji, może mieć kluczowe znaczenie dla późniejszego wykonania trwałego uzupełnienia stałego.

Poza tym, natychmiastowa – wykonana podczas jednej wizyty – fiksacja nieprawidłowo funkcjonującej protezy całkowitej ma pozytywny wpływ na pacjenta i pozwala odroczyć wykonanie konstrukcji stałej. Autorzy przedstawiają przypadek, w którym ze
względu na utrudnione warunki anatomiczne i strukturę kości wyrostka zębodołowego szczęki wykonanie natychmiastowego uzupełnienia stałego mogło wiązać się z ryzykiem niepowodzenia. Wykorzystano więc, zgodnie z procedurą Ankylos® SynCone®, protezę całkowitą pacjentki jako uzupełnienie tymczasowe, poprzedzające wykonanie mostu docelowego. Zastosowano własną modyfikację umocowania protezy na implantach, która ma znaczący wpływ na zwiększenie komfortu jej użytkowania i jakość wykonania uzupełnienia ostatecznego.

Źródło: implants 2_2010

Efektywny, precyzyjny i przewidywalny sposób leczenia pacjentów implantologicznych

6Po podaniu pacjentce znieczulenia miejscowego wykonano ekstrakcję zębów 32, 31, 41, 42, 45, 16 i 17. Następnie umieszczono we właściwej pozycji szablon chirurgiczny Facilitate Surgical Guide™ na zębach 33,43 i 44. Fazę chirurgiczną rozpoczęło nawiercenie z zastosowaniem wierteł Facilitate S P o specjalnym kształcie oraz odpowiadających im kluczy prowadzących. Cały proces nawiercenia przebiega przy obfitym chłodzeniu izotonicznym roztworem soli fizjologicznej. Po nałożeniu 8 implantów Osseo-Speed 4.5 na uchwyt mocujący, wkręcono je, używając szablonu, za pomocą kątnicy z maksy- malnym momentem obrotowym 35 Nem. Uchwyty mocujące implantów oraz szablon chirurgiczny zostały następnie usunięte. Wykonano niewielkie korekty na tkance dziąsłowej w celu zapewnienia idealnego połączenia elementów protetycznych.

Natychmiast po zdjęciu szablonu chirurgicznego osadzono na implantach 6 łączników TiDesign™ oraz 2 łączniki ZirDesign™. Następnie osadzono na łącznikach za pomocą cementu tymczasowego akrylowe mosty tymczasowe. Skorygowano zgryz i sprawdzono, czy punkty kontaktów są rozłożone równomiernie.
Obie procedury chirurgiczna i protetyczna, trwały łącznie 90 minut. Podczas kontroli przeprowadzonej w 48 godzin po zabiegu stwierdzono dobre gojenie się tkanek miękkich z niewielkimi dolegliwościami bólowymi, zadowalającą funkcję i prawidłową okluzję.

Astra Tech Facilitate™ to efektywny, precyzyjny i przewidywalny sposób leczenia pacjentów implantologicznych, stanowi wyjątkowe narzędzie, pozwalające dentyście na dokonanie oceny wirtualnej i symulacji praktycznie wszystkich aspektów leczenia implantologicznego. Dzięki szczegółowemu zaplanowaniu całego procesu zapewnia realizację protokołu chirurgicznego w wygodny i bezpieczny sposób, a jego dodatkową zaletą jest stosowanie szablonu chirurgicznego wykonywanego metodą stereolitograficzną.

Naturalnie zabiegi implantacji natychmiastowej, zabiegi bezpłatowe oraz natychmiastowe obciążanie pozostają w dalszym ciągu klinicznie trudnymi i wymagającymi formami terapii, lecz praktycznie każdy chirurg korzystający ze sterowania komputerowego przechodzi proces uczenia się, który pozwala mu, na stosowanie coraz bardziej skomplikowanych, specjalistycznych procedur. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że Facilitate zapewnia efektywny, precyzyjny i przewidywalny sposób leczenia pacjentów implantologicznych.

Zabiegi chirurgiczne sterowane komputerowo pomagają wyjść naprzeciw rosnącemu zapotrzebowaniu na skrócenie czasu leczenia, mniej bolesne procedury i perfekcyjne efekty estetyczne. Autorzy – dr Daniel Leibar i dr Jean-Sébastien Renaud poddali ocenie  system Sterowanego Komputerowo Leczenia Implantologicznego Astra Tech Facilitate™ stwierdzając w konkluzji, że zapewnia on efektywny, precyzyjny i przewidywalny sposób leczenia pacjentów implantologicznych, zwłaszcza w połączeniu z użyciem szablonów chirurgicznych wykonanych metodą stereolitograficzną.

Źródło: implants 2_2010

 

Leczenie implantologiczne sterowane komputerowo

Leczenie implantologiczne sterowane komputerowo za pomocą Faciliate™ II

5W ciągu ostatnich pięciu lat pojawiają się w stomatologii coraz bardziej zawansowane systemy informatyczne,, takie jak CAD/CAM czy też sterowanie komputerowe zabiegami chirurgicznymi. Doskonałym tego przykładem jest technologia Astra Tech Facilitate™.
W artykule przedstawiono leczenie implantologiczne sterowane komputerowo za pomocą Faciliate™ II, w bardzo trudnych warunkach chirurgicznych z zastosowaniem sterowanego komputerowo zabiegu implantacji przezdziąsłowej za pomocą Astra Tech Facilitate oraz natychmiastowym zaopatrzeniem tymczasowym.
Technologię Astra Tech Facilitate™ opracowano w roku 2006 – specjalnie dla potrzeb systemu implantologicznego Astra Tech Implant System™ – jej bazę stanowi program SimPlant firmy Materialise™.

Zoptymalizowana technika osadzania implantów

Dysponując technologią Facilitate, klinicysta może wybierać między szablonami chirurgicznymi opartymi na zębach, kości lub śluzówce.  Zastosowanie szablonu chirurgicznego wykonanego metodą stereolitograficzną zwiększa bezpieczeństwo pacjenta ze względu na bardziej precyzyjną i przewidywalną technikę implantacji, niż w przypadku użycia szablonów chirurgicznych wytworzonych metodami tradycyjnymi A-B. Technika ta optymalizuje sposób wprowadzania implantów i estetykę tkanek miękkich, oferując jednocześnie pacjentowi natychmiastową, stałą odbudowę.

Przypadek kliniczny

Pacjentka, lat 71, użytkowała źle dopasowaną, ruchomą protezę częściową opartą na zębach  33 i 45. W trakcie badania klinicznego stwierdzono, że zęby 31,32,41,42 i 45 były zniszczone w stopniu uniemożliwiającym ich rekonstrukcję i trzeba wykonać nową odbudowę protetyczną.

W planie leczenia uwzględniono:

  • ekstrakcje zębów 31,32,41,42,45,16 i 17,
  • osadzenie implantów w miejscach 36, 35, 34, 32,42,45,46,47 (OsseoSpeed™ 4,5),
  • założenie 6 łączników TiDesign™ i 2 Zir-Design™,
  • natychmiastowe osadzenie 3 mostów tymczasowych,
  • osadzenie po trzech miesiącach 3 docelowych mostów na bazie tlenku cyrkonu.

Poniżej przedstawiono planowanie oraz proces odbudowy protetycznej u 71 letniej pacjentki:

1. Ze względu na to, że stara, ruchoma proteza częściowa nie spełniała już swojej roli, po zeskanowaniu modelu wykonano nową, odpowiednio dopasowaną protezę w celu umożliwienia uzyskania optymalnej estetyki i okluzji. Wykonano TK protezy i żuchwy z założoną nową protezą (technika podwójnego skanowania). W masie akrylowej protezy umieszczono wskaźniki, uwidocznione na zdjęciach rentgenowskich, umożliwiające właściwe pozycjonowanie modeli szczęki i żuchwy w programie Facilitate.

2. Uzyskane ze skanera TK zdjęcia w formacie DICOM zamienia się na dane komputerowe w programie Facilitate Pro Software. Uzyskany obraz 3D umożliwia optymalną wizualizację kości w obszarze implantacji, tkanek miękkich i przyszłej odbudowy protetycznej, zapewniającą bardziej precyzyjne osadzanie wszczepów. Gotowy plan przesyła się do zakładu Materialise NV w Leuven (Belgia), w celu wykonania szablonu chirurgicznego opartego na zębach i tkankach miękkich metodą stereolitograficzną.

3. Szablon chirurgiczny wysyła się do laboratorium, gdzie technik wykorzystuje model wraz z replikami zamocowanymi w uchwytach implantów
do odlania modelu roboczego. Mając wyznaczoną precyzyjnie pozycję implantów oraz układ tkanek miękkich, technik może wykonać 3 protezy tymczasowe z żywicy samopolimeryzującej na łącznikach TiDesign™ i ZirDesign™.

czytaj dalej

Źródło: implants 2_2010

Największe zalety systemu For Me Implant

6For Me Implant to system bezpieczny. Nie tylko ze względu na wymienione walory, ale również z uwagi na posiadany certyfikat CE i – co ciekawe – ADA. Pełnię bezpieczeństwa zapewnia polisa ubezpieczeniowa, którą objęty jest każdy implant na wypadek złamania lub pęknięcia, opiewająca na sumę 500.000 Euro.

System sprzedawany jest na całym świecie, w Europie przez firmę WOLF Dental z Osnabriicku, która od ponad 30 lat zajmuje się badaniami udoskonalającymi w dziedzinie implantologii i protetyki. Od niedawna system sprzedawany jest także w Polsce.
Ze względu na cenę system jest idealnym rozwiązaniem dla mniej zamożnych pacjentów. Niska cena implantów wynika z dobrze przemyślanej struktury przedsiębiorstwa WOLF Dental, która nie inwestuje w wielkie kampanie reklamowe, mało potrzebne upominki dla lekarzy i kolorowe foldery. Dzięki takiej polityce marketingowej gwarantuje stale niską cenę produktu przy zachowaniu jego wysokiej jakości. System jest stale doskonalony, co również ma wpływ na gwarancję wysokiej jakości.

Ze względu na niewielką liczbę narzędzi, systemem For Me Implant jest idealny dla początkujących implantologów. Dla doświadczonych, często implantujących lekarzy praktyków jest znakomitym, uniwersalnym uzupełnieniem oferty dla pacjentów o mniejszych możliwościach finansowych.

Pod względem funkcjonalności i aspektów ekonomicznych system For Me Implant jest bezkonkurencyjny, przemyślany, funkcjonalny i przejrzysty.
Zarówno implanty i komponenty protetyczne, jak i całe instrumentarium odzwierciedlają znakomitą relację pomiędzy kosztem a korzyścią. Tu z pełną odpowiedzialnością mogę stwierdzić: czasami mniej znaczy więcej.

Największe zalety systemu For Me Implant to jego innowacyjność i uniwersalność. Oferowane komponenty protetyczne, a wśród nich: filary standardowe, proste i anulowane, tytanowe i z tlenku glinu, kulkowe i akrylowe do indywidualnego ukształtowania i odlewu pozwalają na rozwiązanie każdego problemu protetycznego. Dowodem innowacji jest niedawno wprowadzona konfekcjonowana korona teleskopowa, zezwalająca na dowolny wybór toru wprowadzania protezy częściowej. Z mojego doświadczenia w pracy na innych systemach wiem, że często oferowane są kasety chirurgiczne wraz z implantami za dość niską cenę. Niestety, cena komponentów chirurgicznych jest wtedy bardzo wysoka.

W systemie For Me Implant kaseta chirurgiczna zawiera całe instrumentarium chirurgiczne i protetyczne. Kompletne wyposażenie nie zmusza do zakupu drogich, dodatkowych narzędzi i zezwala na krótki czas implantacji oraz reakcji. Zunifikowany wewnętrzny heksagon implantów dwuczęściowych pozwala na dowolny wybór filaru bez względu na średnicę implantu. Doskonała stabilność pierwotna, w dogodnych warunkach kostnych umożliwia obciążenie natychmiastowe każdego implantu tego systemu.

Źródło: implants 2_2010